Gabinet urologiczny, endokrynologiczny,
diabetologiczny, internistyczny

ul. Na Barciach 12/17, Kraków
ul. Mokra 7, Wieluń
ul 3-go Maja 10, Sucha Beskidzka

Rejestracja telefoniczna: 508 620 616 (Kraków)
Rejestracja telefoniczna: 575 876 564 (Wieluń)
Rejestracja telefoniczna: 570 210 046 (Sucha Beskidzka)
odbywa się od poniedziałku do soboty
-> REJESTRACJA <-

NOWY GABINET
W KRAKOWIE
JUŻ OTWARTY

Pęcherz Nadaktywny

Jest to zespół objawów, do których zalicza się parcia naglące (niezależne od wypełnienia pęcherza, niemożliwą do opanowania przez pacjenta potrzebę oddania moczu i obawa przed popuszczeniem), z często współwystępującymi: częstomoczem dziennym (oddawanie moczu powyżej 8 razy dziennie) i nocnym (oddawanie moczu więcej niż 1 raz w nocy), a także nietrzymanie moczu z powodu parć naglących. Warunkiem koniecznym do zdiagnozowania pęcherza nadreaktywnego jest wykluczenie innych chorób, w których przebiegu towarzyszą podobne objawy. Schorzenie to występuje zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, najczęściej po 40 roku życia.

Pęcherz nadaktywny nie jest stanem zagrażającym życiu, jednak może w znacznym stopniu obniżyć jakość życia pacjenta. Zatem osoba dotknięta pęcherzem nadaktywnym powinna zgłosić się do urologa, gdy objawy na tyle obniżają jej jakość życia, że jest to niemożliwe do zaakceptowania przez nią.

Przyczyny

Zazwyczaj, pęcherz nadaktywny jest określany jako idiopatyczny, a więc niewyjaśnionego pochodzenia, zaś do najczęstszych poznanych przyczyn wystąpienia tego zespołu zalicza się: sytuacje stresowe, cukrzycę, chorobę Parkinsona, stwardnienie rozsiane, i inne choroby ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego w tym wady rdzenia kręgowego, a także choroby prostaty u mężczyzn.

Rozpoznanie

Postawienie rozpoznania jest oparte o dokładną i szczegółową rozmowę z pacjentem i określenie nie tylko stopnia nasilenia objawów z dolnych dróg moczowych, ale także zebrania wywiadu dotyczącego pozostałych chorób i operacji oraz stosowanych leków. Ponadto konieczne jest przeprowadzenia badania fizykalnego z badaniem per rectum (przez kiszkę stolcową) u mężczyzn i per vaginam (przezpochwowego) u kobiet, wykonania testu wkładkowego mierzącego ilość gubionego moczu, założenie dzienniczka mikcji (w którym pacjent zapisuje godzinę i ilość przyjętych płynów, godzinę i ilość oddanego moczu, oraz towarzyszące objawy). Ponadto wykonuje się badanie USG układu moczowego, a w wybranych przypadkach również badanie urodynamiczne oraz rezonans magnetyczny.

Leczenie

Leczenie pęcherza nadreaktywnego powinno zaczynać się od edukacji pacjenta, zmiany jego stylu życia i odpowiednich modyfikacji codziennej diety (unikanie produktów nasilających objawy choroby np.: kawy, herbaty, alkoholu ostrych przypraw itp.). Temu etapowi terapii może również towarzyszyć stosowanie leków (tzw. antymuskarynowych zwanych też antycholinergicznymi). W przypadkach, gdy wspomniane leczenie zachowawcze zawodzi, lub chory nie toleruje objawów ubocznych związanych z lekami, stosuje się odpowiednie leczenie zabiegowe. Pierwszym etapem takiego leczenia są dopęcherzowe iniekcje toksyny botulinowej. Stosowane są ponadto neuromodulacje, a w ostateczności operacje zwiększające pojemność funkcjonalną pęcherza i obniżające maksymalne ciśnienie mięśnia wypieracza pęcherza moczowego.